گاه انبوهی دغدغه ها چنان گلویم را می فشارد که حتی فریاد زدن را هم دشوار می سازد؛ و نوشتن بهانه ای شد برای شروع.

     قلم مقدس است؛ لیک از آنان که تقدس قلم را عمر و عاص وار بر سر نیزه ها می برند، بیزارم. از آنان که واژه می دزدند و با چهره هایی گریم آلود، منافع خویش را در غالب شعارهای پر زرق و برق دنبال می کنند؛ و همه کسانی که اظهر من الشمس ها را به کتمان می نشینند و در لباس خودی، نا خودی عمل می کنند.

     و البته چه دشوار است یافتن آنچه حقیقت نامیده می شود در پیچ و تاب اوراق 40 برگ زندگی. نقد، تحلیل و تبیین سلاحی است که باید ار آن بهره جست و اسلوب اندیشه را بر آن گماشت.

     محمد مهدی تهرانی، یک مسلمان، یک دانشجو، یک ایرانی و دیگر هیچ. می خواهد آنگونه که مولایش می پسندد باشد، اما حیف؛ حیف که رهزن راه بسیار است و توانی در خور آن نیست.

     دیرگاهی است که می نویسد؛ به هر بهانه ای که همسفر راه شود. گاه بیغوله ها را در آغوش می کشد و گوشه ای می خزد؛ گاه به جوهر اشک نامه می نویسد:

          به اشک دیده نوشتم هزار نامه برایت               مگر که نامه بیچارگان جواب ندارد